Εξωγήινοι με έγγραφα-σχέδια για ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Μεγάλο σχέδιο της ομάδας Βήτα Γάμα, Δέλτα και άλλων γραμμάτων της αλφαβητου του Σώρρα έπεσε στα χέρια και στα πόδια (μ' αρέσει που ακόμη διαβάζεις)

Η μιζέρια του να θές αλλά να μη σ'αφήνει ο νούς σου να είσαι Έλληνας!

προ-Λογισμός

Αυτή η μικρή, και καταφανώς αλλοπρόσαλλη, κατά τα άλλα, μελέτη θα χρησιμοποιήσει δυο πολύ βασικά εργαλεία της λογικής και των μαθηματικών των παιγνίων, με σκοπό να αποδείξει πως στην πραγματικότητα σήμερα στον ευρύτερο Ελληνικό χώρο κατοικούν κυρίως ημίαιμοι τρωγλοδύτες της φυλής των Homo Neaderthalis, και μια μικρή φούχτα ανθρώπων.

Για να επιτευχθεί αυτό θα χρησιμοποιηθούν μελέτες από αναγνωρισμένους ανθρωπολόγους, γλωσσολόγους και βιολόγους καθώς και απόψεις ιστορικών και πολιτικών επιστημόνων των οποίων οι απόψεις είναι ευρύτατα διαδεδομένες και μάλιστα κοινώς αποδεκτές.

Αρχικά θα χρησιμοποιηθεί η λογική του διλήμματος των κρατουμένων (Prisoners Dilemma), για να αποδείξει πως στην παρούσα φάση της κυπριακή οικονομίας η πραγματική μας θέση θα έπρεπε να είναι με αυτούς που σε αντίθεση με το δίλημμα των κρατουμένων είναι ξεκάθαρα και ανοικτά ενάντιοι στο 'κάρφωμα'. 

Στη συνέχεια θα αναλυθεί η πρακτική της χρήση των επιχειρημάτων (Argumentation Theory), για την απόδειξη των θέσεων των συνομιλητών θεωρεί βασικό δεδομένο την τεκμηρίωση τους μέσω της εκ βαθέων ανάλυσης και επανασύνθεσης τους σε λογικά επιχειρήματα.

Τέλος, θα τολμηθεί να εξαχθεί ένα ειδοποιό απ'α'στάλαγμα (ίδε Executive Summary για τους ελληνομαθείς).

Prisoners Dilemma

Ας θεωρήσουμε λοιπόν δεδομένο πως δυο κρατούμενοι οι οποίοι συνελήφθησαν ταυτόχρονα για συνεργεία στο ίδιο έγκλημα ανακρίνονται παράλληλα σε δυο διαφορετικά ανακριτικά γραφεία.Αν λοιπόν σε πρώτη απόπειρα θεωρήσουμε δεδομένο το μαθηματικό θεώρημα των παιγνίων των Merrill Flood και Melvin Dresher που μας προειδοποιεί πως


                  | Cooperate      | Defect
Cooperate |  R, R              |   S, T
Defect       |  T, S              |   P, P

όπου :
P = Άμεση Αποφυλάκιση  (0 έτη)
R = Μερική Φυλάκιση      (2 έτη)
S = Ολική Φυλάκιση         (3 έτη)
T = Μερική αποφυλάκιση (1 έτος)

ή για τους αριθμομανείς αναγνώστες  2R>T+S (i.e. 2(b-c)>b-c)τότε :Αν και οι δύο αρνηθούν συμμετοχή, οι πιθανότητες είναι να αθωωθούν και οι δυο.Αν οι ανακριτές πείσουν τον έναν πως ο άλλος συνεργάζεται τότε αυτός που θα παραδεχθεί πρώτος και δηλώσει θέληση να 'Συνεργαστεί' θα πάει στη φυλακή για έναν χρόνο και ο άλλος αν δεν παραδεχθεί θα πάει στη φυλακή για τρία. Αν παραδεχθούν και οι δύο θα παν και οι δυο φυλακή για δυο χρόνια.Το δίλημμα λοιπόν παρουσιάζεται στις σχέσεις των δυο κρατουμένων και στο πόσο καλά μπορούν να τους χειραγωγήσουν οι ανακριτές των οποίων ο σκοπός είναι να κάτσουν αμφότεροι το μεγαλύτερο χρόνο ποινής που μπορεί να τους επιβληθεί.

Η Θεωρεία της Επιχειρηματολογίας

Επιχειρηματολογία λοιπόν είναι η εφαρμοσμένη επιστήμη της χρήσης λογικών επιχειρημάτων, βασιμένων σε κοινής αποδοχής συμπεράσματα με καθορισμένη ετυμολογία και γνωστές θέσεις.Η επιχειρηματολογία στηρίζεται κυρίως στα εξής δεδομένα.

1. Κατανόηση και εντοπισμό των κοινά αποδεκτών ή τεκμαρτών επιχειρημάτων  και των στόχων των συμπεριλαμβανομένων μερών στους διάφορους τρόπους διαλόγου.
2. Η ταυτοποίηση των σταθερών από τις οποίες τα συμπεράσματα θα διεξαχθούν.
   Ο καθορισμός του βάρους της απόδειξης, που αποδεικνύει την αρχική δήλωση και ως εκτούτου είναι υπεύθυνη για την απόδειξή της.
3. Σε μια διαλεκτική διαμάχη, η βαρύτητα πέφτει στην ολοκλήρωση του βάρους της απόδειξης της ανταπάντησης. Η λανθάνουσα απόδειξη πρέπει να ταυτοποιηθεί και να καθορίσει την έκβαση του επιχειρήματος του ανταπαντητή προκειμένου να διεξαχθεί ξεκάθαρο διαλεκτικό αποτέλεσμα.

Βασικά, ένα επιχείρημα πρέπει να καλύπτει τις παρακάτω τρεις προυποθέσεις για να θεωρείτε έγκυρο

• να έχει μια σειρά από υποθέσεις ή εκχωρήσεις
• να περιγράφει μια λογική μέθοδολογία ανταπάντησης και να πληρεί τουλάχιστον ένα
• ολοκληρωμένο λογικό συμπέρασμα.

Λοιπόν σε γενικές γραμμές αυτή είναι η θεωρεία της επιχειρηματολογίας και πάνω σ' αυτά τα δεδομένα θα σταθώ για να αναλύσω τα πολύ εύκολα εξής;

Περί Ιστορίας και ιστορικών πεπραγμένων

Έλληνας δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι! (περί σταθερών)

Είναι λοιπόν ιστορικά αποδεδειγμένο πως στις πρόσφατες διαμάχες του ελληνισμού, περισσότερο συμμετείχαν όσοι θα ήθελαν να είναι στην καταγωγή Έλληνες παρά όσοι την δεδομένη στιγμή ήταν.Αν ξεκινήσει κανείς ιστορικά από την Άλωση της πόλης, ήταν οι φράγκοι του Νικολό Μπαρμπάρο που πολέμησαν, ίσως όχι περισσότερο αλλά σίγουρα ισάξια με τους φρουρούς της Πόλης. Σίγουρα περισσότερο απ'όσο τα πλουσιόπαιδα της Βασιλεύουσας των οποίων οι γονείς είχαν φροντίσει να τα 'ευνουχίσουν' πολιτικά και τα είχαν στείλει να καλογερέψουν προκειμένουν να μην στρατευτούν. 
Αμέσως μετά και κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης ήταν οι Αρβανίτες (σήμερα τους λέμε αλβανούς) οι οποίοι και αποφάσισαν να μη δείχνουν πλέον την υποτέλειά τους στον Μεγάλο Πασά των Ιωαννίνων, ( ο οποίος ήταν και ένας από τους βασικούς υποκινητές της Επανάστασης καθώς είχε βαρεθεί να πλερώνει την Υψηλή Πύλη και πίστεψε πως οι γκιαούρηδες των λατρεύουν)

Και μετά δε, το ίδιο ακριβώς λάθος έκανε ο 'Βασιλευς των Ελληνων Κώννος'. (όχι ο "Kόλουρος", ο άλλος που έχει την ημικάθετη ανάμεσα στα δυο Νι) ο οποίος πίστεψε πως ο Έλληνας (της εποχής) θα τον ακολουθήσει και ότι θέλει ας γίνει, αυτός θα συνεχίσει να είναι ο κληρονόμος του πλουσιότερου σε πολιτισμό έθνους στον πλανήτη. (επίσης βαθύτατα γελασμένος) 
Όχι πολλά χρόνια μετά, ο Ι Μεταξάς, μας δίνει ένα παράδειγμα ακριβώς αντίστροφο.
Ο μέχρι πριν λίγες ώρες Ελληνισμός που ήταν έτοιμος να τον πετάξει από την επιβεβλημένη με όπλα χούντα, με ένα ΟΧΙ βρέθηκε στο πλευρό του και εκεί που από μισό εγωισμό αρνήθηκε συμμετοχή στον άξονα, έγινε Εθνικός Ήρωας.

Λίγο πιο Νότια και Ανατολικά στην Μεσόγειο, και πάρα πολύ λίγο καιρό αργότερα, οι Ακρίτες κάτοικοι ενός Ελληνικού (πλήν όχι Ελλαδικού) νησιού,  με τον ηγέτη τους κατέφυγαν σε δημοψήφισμα και ακόμη και εκ τουρκίας προερχόμενοι έποικοι, δήλωσαν θέληση ένωσης με την μητροπολιτική Ελλάδα όχι γιατί αντιλαμβανόνταν πλήρως τα πολιτικά παίγνια, αλλά γιατί οι συμπατριώτες τους ήταν πρώτα άνθρωποι και μετά όλα τα υπόλοιπα (πράγμα αντίθετο με όσα προσπαθούσε να τους πείσει το Κεμαλικό καθεστώς της δικής τους μητρίδος.

Και σαφώς η ιστορία επεκτείνετε μέχρι το 1974 όπου και πέθαναν οι τελευταίοι Έλληνες Ήρωες.

μην είναι τα όρη τα άγρια βουνά; (περί σταθερών)

Λοιπόν εν ολίγοις, τολμώ να θεωρήσω δεδομένο πως ήρωες όπως ο Ανδρούτσος, ο Μιαούλης, οι Κουντουριώτηδες, ο Πέτρος Βούλγαρης και η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα δεν στερούνται κανενός δικαιώματος ελληνικότητας άσχετα με τις αποδεδειγμένες Αρβανίτικες (Αλβανικές) τους καταβολές.
Επίσης η πληθώρα των ανώνυμων τούρκων που πολέμησαν με τον Αλή Πασά κατά της  Πύλης και υπέρ της ανεξαρτησίας της Ελλάδας μέχρι που ο Μαχμούτης ο 2ος τάχθηκε κατά της εξέγερσης και ήταν οι πρώτοι που θυσιάστηκαν. Ούτε κι αυτοί στερούνται δικαιωμάτων Ελληνικότητας. Εξάλλου όπως λέει και ο Σπυρίδων Τρικούπης στην "Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως" τόμος Α, σελ. 1 Προοίμιον. "Αδύνατον να διατηρηθή αμετάβλητος η πολιτική θέσις δύο εθνών κατοικούντων εν και τον αυτόν τόπον, όταν το μεν δεσπόζον διαμένη στάσιμον, το δεν δεσποζόμενον προοδεύεη"
αν προκειμένω λοιπόν

Όπως πολύ περιγραφικά ομολογεί και ο Φαλμεράυερ, "μάλλον είναι ο συνδιασμός του ήλιου και του νερού που κάνει τους ανθρώπους που κατοικούν αυτό τον τόπο να έχουν ελεύθερο πνεύμα και ανεξάρτητη θέληση".

Έλληνας δεν είναι κάποιος επειδή μιλάει Ελληνικά.  (περί σταθερών)

Σήμερα μια πληθώρα διανοούμενων, εκ δύσης προερχόμενων, είναι Ελληνοφωνοι και ελληνομαθείς.
Τι τους ξεχωρίζει από το να είναι και έλληνες;
Αν και θεωρώ το επιχείρημα αυτο-αναιρουμενο θα τολμήσω να θυμίσω την φανατική Αμερικανότητα ενός πρόσφατου στοχαστή και διάσημου φιλέλληνα πλην όμως καθόλου έλληνα του ηθοποιού και σκηνοθέτη Woody Allen ο οποίος σε όλη του την φιλμογραφία αποδεικνύει φανατικά τον φιλελληνισμό του πλην δηλώνει και είναι ο ανθρωπος, περήφανος για την Εβραϊκή του καταγωγή. Αμέσως μετά θα ήθελα να τονίσω, εκτός από τους συγκαιρίτες μας Leonard Cohen (εβραίος της Θεσσαλονίκης) και  Bob Dylan που αμφότεροι δήλωσαν περήφανοι για την καταγωγή τους από την Ελλάδα, αλλά επίσης ήταν πάντα περήφανοι για την Εβραϊκή τους καταγωγή, να υπενθυμίσω τον Φλάβιο Ιώσηπο, τον διάσημο ιστορικό που μας περιγράφει την ζωή της παλαιστίνης στα χρόνια που έζησε ο Ιησούς και όλα του τα κείμενα, σε αντίθεση με πολλά γηγενή Ελληνικά που σώζονται στα Αράβικα, είναι στα Ελληνικά.

Έλληνας δεν είναι κάποιος επειδή είναι οι γονείς του Έλληνες. (περί σταθερών)

Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί δεύτερο όνομα από αυτό εκείνου που γεννήθηκε από Έλληνα γενίτσαρο, ξανθό και γαλανομάτη πατέρα (τον Αλή Ριτζί Εφέντη) και τουρκάλα μάνα (την Ζουμπεϊντέ Χανούμ) στη Θεσσαλονίκη. Τον "Μουσταφά Κεμάλ της Τουρκίας".
Οι ελληνικές ρίζες δεν σε κάνουν έλληνα. (Αυτό εξάλλου είναι αυταπόδεικτο με τους ανθέλληνες Έλληνες των ημερών μας)

Υπάρχει δίλημμα να είσαι Έλληνας;

Αυτή την ερώτηση θα την αφήσω αναπάντητη για εκείνους που νιώθουν περήφανοι που μπορούν να λένε πως ντρέπονται να είναι Έλληνες

Περί Μαντικής

Για ένα πακέτο τσιγάρα και λίγο κουτσομπολιό, βγαίνω από το γραφείο και πάω στο περίπτερο. Ο φί­λος περιπτεράς έχει μια αιθέρια ύπαρξη στημένη δίπλα του και αφού της έχει αποσπάσει με αριστοτεχνικό τρόπο το ονοματεπώνυμο και την ημερομηνία γεννήσεως, κάνει κάτι προσθαφαιρέσεις και της λεει την τύχη της. Χμ! Με δεδομένα λοιπόν α) είμαι εργένης β) ο περιπτεράς είναι φίλος γ) δεν έχω και πολύ δου­λειά, όπως είναι λογικό, δύο μόνο πράγματα μπορούσαν να συμβούν. Ή να πληρώσω και να φύγω ή να συμμετάσχω στο παιχνίδι με την κουκλίτσα, η οποία σημειωτέων δείχνει ενθουσιασμένη, και να απο­σπάσω το τελείως μαγικό νούμερο του τηλεφώνου της (στα πλαίσια πάντα της πρόβλεψης των μελλούμενων).

Αφορμής δοθείσης, σκέφτηκα τα σχετικά με την μαντική. Πηγές, ιστορία, εξελικτική πορεία και τη χρήση της στη σύγχρονη καθημερινή ζωή. Το ψέμα και την αλήθεια.

"Πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει", όλοι οι άνθρωποι επιθυμούν τη γνώση, μας λεει ο σταγειρίτης δάσκαλος Αριστοτέλης στα "Μεταφυσικά" του. Από αρχής οι άνθρωποι διαπίστωσαν την ανάγκη, μερικής έστω, πρόσβασης στο μέλλον. Ένα μέλλον που θεωρούσαν προδιαγεγραμμένο.

Όπως μας λεει ο Όμηρος και πολύ όμορφα περιγράφει ο Ευριπίδης στον πρόλογο της 'Ιφιγένειας στους Ταύρους' "Ω τηςδ'ανάσσων Ελλάδος στρατηγίας, Αγαμέμνων...-...ηύξω φωσφόρω θύσειν Θεά". Μάγκα Αγαμέμνονα, δεν πάς πούποτε άμα δε σφάξεις την κόρη σου την Φαίη στο γόνατο για χάρη της φωτοδότρας Αρτεμούλας. Χαά· όχι παίζουμε.!! Αλλά και ακόμη πιο πριν, ο Ορφέας μας λεει στα Αργοναυτικά "Αμφί δε μαντείης εδάης...-...ύπνω βεβολημέναι ήτορ." Όσο για τα περί μαντείας, τσίφτη Απόλλωνα βασιλιά, εσύ τα ξέρεις όλα, ακόμα και αυτά που προλέγουν οι σκηνές όταν ο νους κοιμάται. Και αν θεωρήσουμε τα παραδείγματα κάπως ποιητικά, ο Ξενοφώντας, αυτός ο μεγαλοαστός στρατηγός, που σίγουρα εκπροσωπεί την τάξη του και μεγάλο μέρος του λαού του, στην εποχή του, στην Ανάβαση [3.1.5 κ.α.] κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη χρήση των μαντείων. Ο Πλούταρχος λεει ότι ο θάνατος του μάντη Στιλβίδη ήταν καταλυτικός για την ήττα του στρατεύματος του Νικία. Και δεν σταματάει εκεί. Σε όλη την ιστορία έχουμε παραδείγματα από στρατηγούς, βασιλιάδες, δικανικούς ρήτορες, μέχρι και κομμώτριες που ζητούν χρησμούς από τους θεούς. Στο μαντείο της Δωδώνης βρέθηκαν χάλκινες πλάκες με ερωτήματα που έβαζε ο απλός κόσμος. Κάποιος Λυσανίας ρωτάει αν το παιδί που φέρνει στον κόσμο η γυναίκα του είναι δικό του, και κάποιος άλλος ρωτάει αν πρέπει να αγοράσει σπίτι στην πόλη. (Martin Nilsson, Ελληνική Λαϊκή Θρησκεία, ΕΣΤΙΑ 1979). Όλοι θέλουν να ακουμπήσουν το δάκτυλο στην πίτα και να γευτούν μια δόση μέλλοντος. Με βασική προϋπόθεση, φυσικά, ότι υπάρχει πεπρωμένο.

Εάν ο χρόνος μέλλοντας είναι προδιαγεγραμμένος, τότε είναι γραμμικός. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθεί μια πορεία με αρχή, τέλος και μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αν δεν είναι γραμμικός και απλά ακολουθεί μια συνέπεια του αιτιατού από το αίτιο, δεν έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και δεν είναι προδιαγεγραμμένος. Στην πρώτη περίπτωση λοιπόν είναι λογικό να μπορεί να προβλέψει κανείς το μέλλον αν κοιτάξει από την κλειδαρότρυπα της ιστορίας. Στη διάρκεια των αιώνων, διάφοροι τρόποι έχουν προταθεί γι' αυτό. Από θυσίες και επικλήσεις στους θεούς, εξέταση εντοσθίων, κατά προτίμηση βοοειδών (γι' αυτό σαλτάρανε οι αγελάδες), κάψιμο δάφνης, εξέταση του πετάγματος πουλιών, μέχρι μελέτη των αστεριών και τη επιρροή τους στους ανθρώπους, αριθμομαντείες, καφεμαντείες και άλλα εις -μαντείες.

Όλοι οι χρησμοδότες ανά τους αιώνες, για να αποφύγουν την ευθύνη της λάθος πρόγνωσης κωδικοποιούν το χρησμό και κάνουν την ερμηνεία διφορούμενη. "Σε τρία τέρμενα δρόμο θα κάνεις" , και ακόμη "Τα ξύλινα τείχη θα σώσουν την Αθήνα". Αυτό τώρα πως το ερμηνεύεις; Αν υπάρχει έστω και ένας που να συμφωνεί με την ερμηνεία για πλοία, τότε συμφωνεί και πως κάποιος θεός έδωσε, όντως, το χρησμό. Και αν αυτός ο θεός έδινε τέτοιους χρησμούς τι είναι αυτό που τον έκανε σήμερα να πάψει; Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Το θέμα μας είναι ότι ο χρησμός είναι διφορούμενος για να αποφευχθεί η περίπτωση λάθους. Πάντα με την προϋπόθεση ότι ο χρόνος είναι γραμμικός, οι 'ειδικοί ', προλέγουν ένα πιθανό μέλλον. Αν κάνεις αυτό τότε θα γίνει εκείνο. Αυτό τώρα είναι μια σοβαρή αντίφαση.

Με εξαίρεση τα όνειρα, όλες οι υπόλοιπες μορφές μαντικής, είτε αναφέρονται στη μαγεία, είτε γίνονται με αριθμούς, άστρα και καφέδες, δεν είναι παρά άλλη μια μορφή χειραγώγησης που εμείς επιτρέπουμε να μας επιβληθεί. Και εξαιρώ τα όνειρα αλλά όχι την ερμηνεία τους από τρίτους. Γιατί πιστεύω ότι βαθιά μέσα μας η σωστή απάντηση υπάρχει και ο εαυτός μας, μας την παρουσιάζει όταν του δίνουμε λίγο χρόνο να μας μιλήσει. Και μόνο όταν κοιμόμαστε τον ακούμε, και ας μην τον πιστεύουμε.

Τελικά, αν το μέλλον είναι ήδη γραμμένο τότε δεν αλλάζει. Και αν δεν αλλάζει, τότε η γνώση του μόνο την ματαιοδοξία μπορεί να ικανοποιήσει και να προκαλέσει λάθος εντύπωση για την πραγματικότητα. Και όλα τα μεγάλα λάθη γίνονται όταν δεν έχουμε πλήρη επίγνωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.

Από την άλλη πάλι, αν γραμμικό είναι μόνο το παρελθών και το μέλλον είναι ένας συνδυασμός πιθανοτήτων, τότε εμείς που καθόμαστε στον αργαλειό της ζωής μπορούμε να δούμε μόνο ότι έχουμε ήδη φτιάξει. Το σύνολο των πιθανοτήτων-κλωστών που ΘΑ φτιάξουν το κιλίμι της ιστορίας, που είναι το μέλλον, δεν μας δίνει κανένα στοιχείο για το τι θα γίνει. Το μόνο, δε, που μπορούμε να κάνουμε είναι να πετάξουμε το αδράχτι και να ελπίζουμε ότι έχουμε στρώσει σωστά τα νήματα για να υφάνουμε το δικό μας όμορφο σχέδιο στο χαλί της ζωής. Και αν και ποτέ δεν θα το δούμε τελειωμένο, τουλάχιστον θα γνωρίζουμε πως εφόσον έχουμε δουλέψει με σύνεση, θα είναι ένα καλό δείγμα για να συνεχίσουν οι υπόλοιποι.

05/2001

elis.g

Εθνικισμός (;)

Είναι γεγονός ότι στις μέρες μας αναδημιουργούνται πολιτικές και φιλοσοφικές έννοιες οι οποίες καθόρισαν το βίο της ανθρωπότητας για χιλιετίες. Ποιοι, γιατί και με ποιο τρόπο προσπαθούν να αλλάξουν εκφράσεις όπως εθνική περηφάνια, πολιτισμός, λαϊκή ταυτότητα κλπ; Τι είναι λοιπόν έθνος; τι είναι πολιτισμός; τι είναι λαός και τι η ταυτότητά του; Τι είναι επανάσταση και τι τρομοκρατία;

Κάθε σύνολο ανθρώπων, μπορεί να θεωρηθεί λαός αν μοιράζεται οποιαδήποτε κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Ο εργατικός λαός είναι όλοι οι εργάτες, ο λαός του ΠΑΟ είναι όλοι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού κλπ.

Ο λαός που μοιράζεται έναν κοινό τρόπο ζωής, μια κοινή ή επικρατούσα γλώσσα και μια κοινή ή επικρατούσα θρησκεία, με κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά, ίδια ήθη και έθιμα και ίδιες συμπεριφορές σε ίδια ζητήματα είναι ένα έθνος. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι τα μέλη κοινών εθνικοτήτων δεν είναι απαραίτητο να έχουν κοινά φυλετικά γνωρίσματα όπως επιδερμικό χρώμα, σκελετική δομή κλπ. Εξάλλου στη σημερινή εποχή η επικρατούσα φυλή είναι οι Homo Sapiens που επικράτησαν τους Homo Neanderthalis μάλλον χρησιμοποιώντας τους ως τροφή. Σίγουρα δεν τους κατάφεραν όλους, αλλά από τότε πέρασε πολύ νερό στο αυλάκι και άποψή μου είναι ότι ή έννοια φυλή ουδεμία φιλοσοφική επέκταση έχει και είναι κατασκευασμένη μόνο για να προκαλεί ρήξης.

Εθνική ταυτότητα, τέλος πάντων, είναι η καταγραφή, ανάλυση και κατανόηση των κοινών χαρακτηριστικών που ομοιογεννοποιούν ένα σύνολο πολιτών.

Εθνικιστής τότε είναι αυτός που έχοντας αναγνωρίσει ότι ανήκει σε ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτών επιθυμεί να δηλώνει την εθνική του ταυτότητα. Ζει, σκέφτεται και πράττει σύμφωνα με τις εθνικές, ιστορικές του καταβολές. Η έννοια εθνικόφρων είναι τελείως διαφορετικού περιεχομένου. Δεν έχει καμία απολύτως θέση εδώ. Η συζήτηση εν πάση περιπτώσει γι’ αυτό, γίνεται στη διπλανή αίθουσα.

Πολιτισμός είναι το σύνολο των ειδικών πράξεων με τις οποίες ασχολείται μια εθνική κοινότητα. Θέατρο, τέχνες, γράμματα, κουζίνα, τρόπος συναλλαγής, τρόποι διασκέδασης, κοινές αντιλήψεις σε θέματα παράδοσης (τρόπος γάμου, τρόπος επίλυσης ενδο-κοινωνικών προβλημάτων κλπ. Παραδείγματος χάριν ο κινεζικός πολιτισμός ανέπτυξε ένα είδος θεάτρου παράλληλα με τον ελληνικό αλλά τελείως ξεχωριστό. Η σκηνικές παρουσίες φαίνετε να είναι οι ίδιες αλλά οι τρόποι με τους οποίους οι καλλιτέχνες χειρίζονται τα επικοινωνιακά τους εργαλεία (λόγο, διάλογο, τραγούδι, κίνηση) είναι τελείως διαφορετικός.

Κράτος είναι μια γεωγραφική οντότητα που φιλοξενεί ένα σύνολο ανθρώπων οι οποίοι έχουν έρθει σε ένα κατά συνθήκη πλαίσιο (de jure status) με σκοπό να συνυπάρξουν, αρμόνικά κατά το δυνατόν, και να λειτουργήσουν σαν μια κοινότητα. Σε ένα κράτος, οι άνθρωποι μέλη ψήφισαν νόμους να προστατεύονται ο ένας από τον άλλο, θέσπισαν κοινή γλώσσα, για να επικοινωνούν μεταξύ τους, όρισαν τρόπους να πληρώνουν τους φόρους τους για να κάνουν το κράτος στο οποίο ζούν ποιο όμορφο και ποιο ισχυρό στις σχέσεις του με τα άλλα κράτη. Φτιάχνουν δρόμους, σχολεία, ναούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς στα πλαίσια της οργάνωσεις του κοινού τους βίου. Τίποτε από όλα αυτά όμως δεν τους κάνει ούτε έθνος ούτε πολιτισμό.

Πολλές εθνότητες μπορούν να μοιράζονται ένα κοινό πολιτισμικό γνώρισμα αλλά σε ένα έθνος δεν είναι δυνατό να συνυπάρχουν πολλοί πολιτισμοί οι οποίοι να διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. Όπως πολύ εύστοχα περιγράφει στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» o Χαρίλαος Τρικούπης, ‘Είναι αδύνατο σε ένα κράτος να υπάρχουν δύο λαοί με τελειως διαφορετικούς πολιτισμούς, ένας κυρίαρχος και ένας κυριαρχημένος και ο μεν κυριαρχημένος να ευημερεί και ο δε κυρίαρχος να φθίνει...’ Από την άλλη πολλές εθνότητες μπορούν να συνυπάρξουν αν μοιράζονται κοινά πολιτισμικά γνωρίσματα.

Είναι, λοιπόν, δικαίωμα μιας εθνότητας να διατηρεί τα χαρακτηριστικά της αλλά όχι και να τα επιβάλλει με το πρόσχημα μιας εθνοκρατικής οντότητας. Η εθνική καθαρότητα μιας μειωνότητας, όμως, δεν δικαιολογεί τη διάλυση του κράτους και τη δημιουργία ισάριθμων εθνικά καθαρών.

Είναι λοιπόν απόλυτα θεμιτό μια μειονότητα ωθούμενη από την εθνική, φυλετική ή θρησκευτική της καθαρότητα να ζητά να γίνονται σεβαστές οι ιδιαιτερότητές της. Αυτό που είναι όμως απαράδεκτο είναι να προσπαθεί να τις επιβάλει ή να σχεδιάζει την κατάλυση του κράτους προκειμένου αυτές να ικανοποιηθούν. Στην πραγματικότητα, έχουμε ιστορικά παραδείγματα όπου οι κοινωνικές, ή θρησκευτικές τάσεις μιάς εθνότητας επηρέασαν μεγάλες κοινωνίες. Μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα την επιρροή που είχε ο Ελληνικός πολιτισμός στη Ρώμη και στην Αίγυπτο των Πτολεμαίων. Στο ίδιο όμως παράδειγμα μπορούμε να δούμε και πολλούς πολιτισμούς να συζούν σε ένα εννοιαίο κράτος. Στην Αλεξάνδρεια, για περισσότερο από πέντε αιώνες, ο Ελληνικός, ο Αιγυπτιακός και ο Ιουδαϊκός πολιτισμός ζούσαν αρμονικά.

Η καταπιεστική επιβολή των ιδιαιτεροτήτων της εθνικής ταυτότητας των λίγων στους πολλούς όμως, σε κάποιο σημείο θα επιφέρει κρίση όπως και το αντίθετο. Το δικαίωμα στην διαφορετικότητα των ανθρώπων σήμερα, εκτός του ότι θα έπρεπε να το παραδειγματιστούμε από το ιστορικό μας παρελθών θα έπρεπε τουλάχιστον να το σεβαστούμε στις παραγράφους ένα και δύο του άρθρου δεκαπέντε της Παγκόσμιας Διακύρηξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΠΔΑΔ).

(1) Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ανήκει σε μία εθνότητα.

(2) Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να στερείτε αυθαίρετα την εθνικότητα του ούτε να του αρνείται το δικαίωμα να την αλλάξει.

elis.g

Εθνική περηφάνεια

Πίσω από τις λέξεις, σίγουρα, κρύβεται ο Αλέξης.

Όλη αυτή η έντονη διαμάχη για το άν θα έπρεπε και πως θα έπρεπε να νιώθω περήφανος μου δημιουργεί ανάγκη για Malox. Μια μικρή στομαχική δυσφορία· αναμνήσεις του χθεσινού μου δείπνου.

Υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν πως το έθνος θα έπρεπε να νιώθει περήφανο για το ένδοξο παρελθόν του και ώς εκτούτου, ευκαιρίας δοθήσεις, μου τονίζουν, φωνάζοντας, πόσο σημαντική και συμπαντική ήταν η συμβολή του λαού μας στην παγκόσμια ιστορία.

Από την άλλη υπάρχουν αυτοί που δηλώνουν πως η ιστορία δεν είναι γραμμένη σύμφωνα με τα γεγονότα και θα έπρεπε να ντρέπομαι αντί να νιώθω περήφανος για την καταγωγή μου.

Ε λοιπόν, ούτε η μία άποψη δεν με εκφράζει ούτε η άλλη.

Εγώ και σίγουρος είμαι ότι η ιστορία πρέπει να αναθεωρηθεί και περήφανος θέλω να νιώσω για την πατρίδα μου.

Η Ιστορία (με το Γιώτα κεφαλαίο) πρέπει να ξαναγραφτεί γιατί, όσο καλύτερη δουλειά έκαναν τα τζιμάνια του Καποδίστρια τόσο πιο ξεκάθαρα προσχεδιασμένη για να προκαλέσει εθνικό ρίγος, είναι. Ποιός είναι αυτός που θα διαφωνήσει με την ανάγκη της εποχής για προσδιορισμό του ελληνικού γένους προκειμένου να δημιουργηθεί ομοψυχία; Από την άλλη ποιός είναι αυτός ο 'μελετητής της ιστορίας' που δεν παραδέχεται ότι εφ΄όσων αυτή η ανάγκη καλύφθηκε, τώρα σιγά σιγά πρέπει να μάθει ο κόσμος την αλήθεια;

Και είμαι βέβαιος ότι η αλήθεια στην ιστορία, η τόσο δυσεύρετη αλήθεια, κρύβεται στις πηγές. Και κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της. Δεν είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να τη βρεί κανείς, όσο δύσκολο είναι να την παραδεχτεί.

Από την άλλη , μου είναι σχεδόν ξεκάθαροι οι λόγοι που πρέπει να με κάνουν να νιώσω περήφανος για την πατρίδα μου. Απλά τελευταίος σε προτεραιτότητα είναι ο λόγος της συμβολής των προγόνων μου προς την σημερινή κοινωνική εξέλιξη.

Εγώ θέλω να νιώσω περήφανος, όχι για το τι πρόσφεραν οι πρόγονοί μου στο κόσμο, αλλά για το τί μπορεί (και μπορεί), να προσφέρει ο λαός μου στον κόσμο ΣΗΜΕΡΑ.
Για το τί μπορεί η χώρα μου να προσφέρει σ' εμένα.

Πόσο περήφανος θα ένιωθες έλληνα άν όλοι σε ζήλευαν για τις παροχές που σου προσφέρει το κράτος σου σήμερα;
Αν το ασφαλιστικό ήταν τόσο όσο το περιγράφει ο κατά τα άλλα άψογος ασφαλιστικός νόμος;
Το σύστημα υγείας ήταν δωρεάν και το καλύτερο στον κόσμο;
Το συνταξιοδοτικό ήταν τόσο ισχυρό που θα μπορούσε να ενισχύσει όλους τους πολίτες από την ηλικία των 55 και άνω;

Και όποιος νομίζει ότι όλα αυτά είναι ανέφικτα ας σκεφτεί τα έσοδα των Δ.Ε.Κ.Ω! (Δημοσίων Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας) και το άν θα μπορούσαν να στηρίξουν το κοινό όφελος ή όχι. Αρνούμε να καταλάβω γιατί ο ΟΤΕ τα κέρδη του δεν τα επιστρέφει στο κράτος; Αρνούμε να καταλάβω γιατί οι ΔΕΚΟ ιδιωτικοποιούνται η μία πίσω από την άλλη. Αν ήταν τόσο ζημιογόνες θα τις αγόραζαν οι ιδιώτες; Αν είναι τόσο κερδοφόρες που έχουν αγοραστικό ενδιαφέρον, γιατί τις πουλάμε;

Ο Παρθενώνας χτίστηκε με τη δεκάτη.
Εμείς, με διψήφιο ΦΠΑ, φόρο εισοδήματος, δασμούς στα περισσότερα αγαθά, κοινωνικές ασφαλίσεις κ.α., δεν μπορούμε να φτιάξουμε ούτε τα καλύματα για τους υπονόμους της πλατείας.
Έτσι θα νιώσω περήφανος για τη χώρα μου;

Ε όχι ρε κουφάλες. Εγώ θα βρώ τον τρόπο και θα νιώσω περήφανος.
Και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεκουμπιστήτε ΟΛΟΙ από την ηγεσία τότε έτσι ακριβώς θα γίνει. Αν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει επανάσταση και να πάρω τις τσουγκράνες και να βγώ στο δρόμο αυτό ακριβώς θα κάνω. Θα επαναφέρω την θανατική καταδίκη για παραβάσεις σε δημοσιονομικά ζητήματα, Θα ξανα-ανακαλύψω τη φωτιά αν η γιατρειά στην πρεμούρα σας είναι να σας κάψω ζωντανούς και το BIC έχει μεγάλο κόστος.

Και να είστε σίγουροι ότι θα βρώ τον τρόπο να το κάνω με χορηγό την Coca-Cola.
Σας υπόσχομαι πάντως ότι, ΕΓΩ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ, θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να νιώσω περήφανος για αυτά που πρέπει να μου προσφέρει η χώρα μου ΣΗΜΕΡΑ· Δεν θα σταθώ στο ένδοξο μέν, ληγμένο (σαν γαλατάκι προσφορά από Supermarket) δε, παρελθόν της.